trzy tuziny krówek ciągutek

Jako młody kajtek, razem z dwoma starszymi kuzynami, spędzałem całe lato na wsi. We trzech dzieliliśmy swoje pomysły i strachy.
Czasem trafiała się nam do podziału garść, dwie garście, albo i pół worka cukierków. Różnych. Raczej zwykłych, bliższych kukułkom czy galaretce w cukrze niż czekoladowym pralinom. Niby smaki z dzieciństwa zostają na całe życie, te jakoś nie wryły się w pamięć. Co nie znaczy, że były kiepskie. Czasem były, czasem nie, ale to akurat bez znaczenia. Ważne, że ile by tych cukierków by nie było, dzieliliśmy je po równo na nas trzech. Czasami trzeba było dać innym po kilka w ramach podzięki albo zachęty na przyszłość. Najczęściej szły na to niepodzielne końcówki, z którymi trzeba było coś zrobić, albo zaczynało się od większej ilości kupek, by po trzech-czterech kolejkach rozkładania po wszystkich dokładać cukierki tylko na trzy nasze. Zwykle jednak każda ilość była postrzegana w ten sam sposób: ile z niej przypadnie dla mnie, gdy całość podzieli się przez trzy.

Trzydzieści sześć to równo trzy tuziny krówek ciągutek. Po tuzinie dla każdego. Niech będą krówki, bo teraz są i wtedy były na pewno. A nawet jeśli przemycam do historii wymyślone krówki, a naprawdę potrzebna mi ich nazwa, charakter, ciągutkowość, cokolwiek to znaczy, która przecież tylko z krówkami, nie zmienia to faktu, że trzydzieści sześć zgrabnie dzieli się przez trzy i wynikiem jest okrągły tuzin. W tym jednak przypadku na mnie przypadają wszystkie trzy tuziny. Dzieli się wszak przez tyle ile jest, a konkretem jest trzydzieści sześć i ja. Trzy jest jedynie wspomnieniem. Jak krówka przywołanym jedynie po to, by spełnić swoją rolę w wymyślonej historii bez początku, końca, bohaterów i konkretów.
Rezygnując z niewyraźnej całości i zagłębiając się w szczegóły, konteksty, metki i daty odkrywa się, że coś, co odległe jedynie o przymknięcie oczu, było aż tak dawno temu, a ostatni rok właściwie niczego nowego nie przyniósł, choć przecież przyniósł na pewno. Między tym co wtedy, a tym co teraz wisi most, zadziwiający w swojej zmieniającej się długości. Tak jak połowę krówki która trafiła do ust, a jej drugi koniec, trzymany delikatnie w palcach, żeby nie rozgnieść, łączy ciągnący się most z karmelu, który tylko patrzeć jak spadnie pod swoim ciężarem.

Trzydzieści sześć mostów wtrąca La. Nie możesz po prostu powiedzieć, że tęsknisz za tym co było i że było tak dawno? mówi. Nie, nie mogę odpowiadam. To by było zbyt proste.