Kopyta ma kto pyta?

Mimo niedawno uzyskanych nowych możliwości technicznych komisarz Foma nie angażował się zbytnio w śledzenie aren sportowych i pozornie odległego teatru wojennego. Nie zaglądał nawet za ich kulisy. Czas letniej przerwy teatralnej i parlamentarnej spędzał na analizowaniu drobnych zagadek, które różnymi drogami do niego wpływały. Jedne traktował jak abstrakcyjną gimnastykę umysłu, inne jako przedsmak bardziej skomplikowanych zadań. Komisarz skakał między nimi jak tradycyjny blogowicz w biurze, gdy nie ma nic naprawdę pilnego do roboty, albo jak młody chłopak w sklepie z zabawkami. Chwila skupienia na jednym nie powstrzymuje przed zajęciem się po minucie czymś innym. Ale te pozornie chaotyczne ruchy w niewidoczny sposób prowadzą do wyjścia, czy to z biura, czy ze sklepu. Tak jak komisarza prowadziły do zwycięstwa w walce o wypełnienie planu bez ruszania różnych części ciała.
Obecnie Foma dzielił uwagę pomiędzy cztery sprawy:

Radar ma dar, że widzi w nocy nietoperze.
A ty, miast w mieście tkwić,
Gdzie znikasz nocą bohaterze?

Pan A. ma dużo siniaków. Pan A. jest dumy ze swojej kolekcji, ale nie nosi siniaków ze sobą. Gdzie pan A. zbiera siniaki?

Herr Witz i Herr Ersatz w jednym spali domu.
Pierwszy przyszedł za dnia, drugi po kryjomu.
Jeden przeklął miejsce, drugi wręcz przeciwnie.
Czy dla ciebie nie brzmi ta historia dziwnie?

If a plane were to fall from the sky
How big a hole would it leave
In the surface of the earth? 

Komisarz wachlował się przenosząc wzrok z jednej zagadki na drugą. Kręcił głową, stukał od czasu do czasu palcami. Rysował piórem na kartce. Wszelkie jego zajęcia i tak miały charakter pozorny. Niedługo po otrzymaniu owych zagadek dostał krótkiego maila od Szefa:
Dziura dupna jak hotel za miastem, gdzie zdarzyło się chłopakom zanocować. Sprawę siniaków sprawdzić dokładniej.
Wnioski Fomy były podobne. Z wyjątkiem siniaków. Tych od dawna starał się unikać.