Poszukiwany obywatel z.

- Foma, podobno chcesz iść na urlop – Szef od razu przeszedł do rzeczy.
- Zaplanowany mam. Jeszcze przed sylwestrem wysłałem wniosek… – głos komisarza Fomy brzmiał miękko, z lekka prosząco.
- Nie mówię: nie – Szef nie lubił bez ważnych powodów komplikować prywatne życie swoim podwładnym. – Ale ciekawi mnie czy zastanawiałeś się, jak będzie wyglądała praca twojego biura przez ten czas, kiedy ciebie nie będzie?
- Myślałem o tym. Umowa na zastępstwo odpada – mina Szefa potwierdzała, że nie tylko odpada, ale nawet nie powinna była paść. – Może poproszę kogoś, żeby zaglądał od czasu do czasu? Albo Szef oddeleguje kogoś do nadzoru?
- A twoi ludzie sami nie dadzą sobie rady?
- Szczerze? Mam nadzieję, że dadzą, ale nigdy nie wiadomo, czy nie pojawi się jakaś bomba, przy której stracą orientację, co i jak należy zrobić. Za krótko miałem z nimi do czynienia, żeby ich w pełni wyszkolić – przyznał samokrytycznie komisarz.
- Nie dowiesz się, jak nie spróbujesz – Foma odniósł wrażenie, że Szef myśli lepiej o jego szkoleniowych talentach niż on sam. – Z taką drobnicą jak kosmiczne rady dla Leo, albo pomysły na naprawę służby zdrowia na pewno sobie poradzą, a większe rzeczy, gdyby były, trafią do mnie. Przyjemnego urlopu Foma – Szef uśmiechnął się i złożył akceptujący podpis na wniosku.

Komisarz życzył sobie dokładnie tego samego.