Relative clause albo depozyt imiennika

Komisarz Foma przyglądał się, przekazanemu Policji, zaproszeniu do filharmonii. W programie, obok wybrzmiałego już Pendereckiego, wykonane miały być jeszcze Lochy Ness na ciurek, miski i sztućce, skomponowane niedawno przez nieznanego mu kompozytora, z którym łączyło go nazwisko. Organizatorzy koncertu wyraźnie sugerowali, że zależy im, by przybył właśnie komisarz, z którym, w zastępstwie autora, można będzie porozmawiać o utworze. W dobie walki o dobre imię Policji, Szef nie miał wątpliwości. Foma musiał się pojawić.

Czekając, aż na scenie zamontowane zostanie potrzebne instrumentarium, komisarz przeglądał partyturę utworu*. Otrzymał ją chwilę temu z prośbą, by nie pokazywał jej przed wykonaniem. Miało być ono szokiem dla publiczności, wyrwać ją z lodowego królestwa łatwostrawnego kiczu. Roztopić skostniałe koleiny ignorancji, dla której wyjątek robiono tylko dla dwóch bohaterów – patrzącego przez szklane okienko Chopina, i zaglądającego ze szklanego ekranu Rubika. Miało przybliżyć współczesność, zadać nowe pytania, rozpalić dyskusję, połączyć dryfujące każde w swoją stronę, sztukę, naukę, inżynierię i filozofię. Pełne napięcia oczekiwanie publiczności wskazywało, że organizatorzy wybrali właściwą drogę.

Gdy ciurkiem, jeden po drugim, zaczęły spływać kropliste dźwięki, komisarz dał się ponieść strumieniowi skojarzeń. Płynęły w nim w sposób nieciągły, podobnie jak dominujący na pierwszym planie ciurek. Magiczny rezonans przesuwał drżenie wypełnianych mis i, jak fale podczas przypływu, obejmował kolejne rzędy słuchaczy. Metaliczne wahania sztućców coraz natarczywiej domagały się prostej odpowiedzi.

Nikt nie był w stanie odpowiedzieć, ile wody upłynęło, by to wahanie znalazło swoje rozwiązanie. Grande finale było tyleż wyczekiwane, co zaskakujące. Może właśnie dlatego nie słychać było braw, gwizdów, szurania i skrzypienia odsuwanych foteli. Pełną niepokoju ciszę dopełniło ostatnie przekręcenie kurka.
Komisarz Foma nie wiedział, kiedy został porwany na scenę, kiedy wręczono mu kwiaty, przeznaczone dla jego imiennika. Słyszał tylko strzępy pytań, na które próbował odpowiadać. Ściskał pod pachą partyturę i zastanawiał się, gdzie mógłby ją ukryć. Aneks kuchenny w komisariacie wydawał się rozwiązaniem idealnym. W chwili estetycznego zamętu mógłby od razu przystąpić do jego wykonania. Potrzebował tylko kupić jeszcze jedną miskę do kompletu.

_____
* Dzięki skutecznej perswazji, Redakcji udało się sporządzić kopię partytury. Zainteresowani mogą ją obejrzeć w składnicy przepisów i przypisów.