Dzień Matki

- …mać – zaklął tematycznie komisarz.
Foma tworzył, a aspirant Podhalański i Pani Ala próbowali mu w tym pomóc.
Po pierwsze – nie szkodzić, po drugie – tworzyć sprzyjające warunki, po trzecie – pomagać w każdy możliwy sposób. Tę triadę wsparcia stosowali od rana. Jak na razie z umiarkowanym skutkiem.

A było co wspierać. Zbliżający się Dzień Matki uświadomił najwyższym czynnikom, że po ostatnich naborach w jednym momencie w szeregach policji pojawiło się bardzo dużo młodych kobiet, którym poczucie stabilizacji pozwoliło nie odkładać na dłużej decyzji o macierzyństwie. W efekcie mocno sfeminizowane jednostki weszły w fazę permanentnej pracy na pół gwizdka.
Oficjalnie nikt nie utyskiwał, że nie ma kim zapewniać porządku rozrastającemu się społeczeństwu. W nieoficjalnych rozmowach dawało się jednak wyczuć zaskoczenie i ubolewanie z triumfu rodzicielskiego indywidualizmu nad firmowym solidaryzmem.
Nieobecność ze względu na urlop macierzyński była w pełni zrozumiała, ale zwolnieniom chorobowym i wydłużaniu się urlopów wychowawczych można było próbować przeciwdziałać. Oczywiście delikatnie, lekką sugestią, odwoływaniem się do wyższych celów, potrzeb służbowych i społecznych oraz poczucia odpowiedzialności i policyjnego zaangażowania. Wszystko na zasadzie pełnej dobrowolności. Bez konsekwencji, ale i ze świadomością, że oddani będą dobrze potraktowani…

Tu pojawiło się zadanie dla Fomy. Jako obytemu z pułapkami intelektualnych nadużyć nieoficjalnie polecono mu zgrabne wywołanie tego poczucia odpowiedzialności wśród zajętych swoimi pociechami policjantek. Z kilku przedstawionych przez komisarza propozycji wybrano kartkę z życzeniami – Z okazji obchodzonego po raz pierwszy Dnia Matki składamy najlepsze życzenia. Komendant… Intencja zbożna i na pierwszy rzut oka niewinna. Nawet gdyby brukowce próbowały skupić się na kosztach przedsięwzięcia, łatwo byłoby odwrócić społeczną uwagę w innym kierunku. Sprawą otwartą pozostawała dalsza, sugerująca treść. I nad tą treścią głowił się obecnie komisarz, wspierany przez swoich współpracowników.

Wróć służyć innym, choć na pół-etacie,
Przez kilka godzin przekaż dziecko tacie!

- Niczego sobie – Podhalański na każdą propozycję reagował z entuzjazmem.
- A co, jeśli ojciec dziecka też będzie policjantem? – Pani Ala spojrzała na sprawę z innej perspektywy.
- Fakt, zamiast jednej kulejącej służby, zafundujemy sobie dwie albo trzy – zasępił się komisarz. – Słyszałem, że policyjne małżeństwa są bardzo popularne. Chyba tylko lekarze częściej dobierają się w pary.
- To może odwołamy się do pieniędzy? – zasugerował aspirant. – Coś, że od siedzenia w domu pieniędzy na pieluchy nie przybywa.
- Pensja, premia i dodatki, starczą na bobasa szmatki – zareagował jak automat Foma.
- Jasne, przy obecnych zarobkach młodego narybku, dziewczyny siedząc w domu tracą prawdziwe miliony… – Pani Ala nie mogła darować sobie sarkazmu. Nie czuła się komfortowo. Z jednej strony zależało jej na sukcesie przełożonego, który wprost promieniowałby i na nią. Z drugiej jednak, solidarność kobieca buntowała się na tak instrumentalne traktowanie młodych kobiet.
- Racja. Trochę niesmaczny ten materializm i to jeszcze przy takiej okazji. Tylko co mamy innego do zaproponowania? – inwencja komisarza była już na wyczerpaniu.
- No to bądźmy fair. Powiedzmy, że są nam potrzebne nie mniej niż swoim dzieciom – Pani Ala zauważyła zielone światło dla swojego idealizmu. – I że pewnie chcą już się wyrwać z domu, choć na chwilę.
- Brzmi nieźle – przyznał Foma. – To może…

Czy w domu czy w mundurze
na jednym miejscu dłużej
wytrzymać trudno, nudno, z nikim o życiu nie pogadasz
Dlatego, drogie mamy,
wracajcie, zapraszamy,
spotkanie innych, czynnych, to na monotonię rada
Czy chłopczyk czy dziewczyna
Kilka godzin wytrzyma…

Miny aspiranta i Pani Ali mówiły same za siebie. Tego szukali.
Komisarz szybko kończył wiadomość z tekstem do Szefa. W postscriptum przypomniał, że za stronę graficzną odpowiadają rysownicy z Wydziału Kryminalnego.