Dieta-cud czyli rejterada

I

Komisarz Foma był zaskoczony tak gwałtownym rozwojem sytuacji. Strumień przekazywanych zawiadomień, ze względu na specyficznie rozumianą właściwość merytoryczną i brak realnej możliwości umiejscowienia przestępstwa, wzmagał się z każdą godziną. Jakby każdy komisariat wiedział, że jeśli a to tylko do b. Foma zastanawiał się, czy był to efekt odgórnych wytycznych, czy też świadectwo branżowej samopomocy.
Do tego dochodził międzynarodowy aspekt sprawy. Krajowe zdarzenia zdawały się być jedynie niewielkim elementem globalnej akcji. Tyle tylko, że w przeciwieństwie do spekulacji krajów OPEC czy odprysków amerykańskiego krachu na rynku kredytów subprime, polscy obywatele i firmy zaatakowani zostali świadomie. A celem globalnego ataku była aż jedna czwarta ludności sytego Zachodu. Ta odchudzająca się jedna czwarta.

Sekwencja zdarzeń wyglądała następująco. Za początek należało uznać chwilę, gdy do amerykańskich gazet i portali zaczęły masowo zgłaszać się poszkodowani czytelnicy serwisów żywnościowych. W jednej chwili stosowane przez nich diety uznane zostały za niewłaściwe, oparte na błędnych założeniach i nieskuteczne. Drugiego dnia nie można już było znaleźć ani jednej strony, na której nie znalazłyby się wątpliwości czołowych dietetyków i to prezentujących różne filozofie odżywiania i odchudzania. Nie można było zweryfikować, czy myślą tak naprawdę, czy też zostali zmanipulowani. Pojawiły się nowe diety, stare znikły i nie dawało się ich przywrócić, a zaprezentowane zamienniki tylko wzmagały chaos.
Z racji innych nawyków żywieniowych, europejska społeczność przywitała zdarzenia za oceanem jako źródło żartów, nie odnosząc ich skutków do siebie. Wkrótce miało się okazać, że schadenfreude Starego Świata to stan przejściowy. Trzeciego dnia szybkim atakiem, według podobnego schematu, zdobyta została Wielka Brytania, co jeszcze dawało się wytłumaczyć  więzami językowymi i kulturowymi. Potem jednak podbity został świat romański, a zaraz za nim dietetyczny blitzkrieg doprowadził do kapitulacji niemal cały internet germańskich grup językowych. Pełzająca kolonizacja trwała i obejmowała swoim zasięgiem coraz to nowe obszary.
Polska wraz z Estonią, była ostatnim miejscem, gdzie można było znaleźć w internecie dotychczasowe zalecenia oraz przygotowane przez fachowców diety.
Skuteczny konserwatyzm Polski i doktryna nasza chata z kraja święcił triumfy. Obciążenie serwisów przekraczało ich możliwości techniczne, a rozsiani po świecie tłumacze języka polskiego mieli pełne ręce roboty. Do czasu. Przedmurze padło i fala rozlała się po wschodnioeuropejskich stepach.

II

Zebranie grupy operacyjnej prowadził sam Szef. Mimo to komisarz Foma zastanawiał się czy połączone siły jego Biura, Zespołu ds przestępczości internetowej i Biura Prasowego są wystarczające do skali zjawiska.
- Panowie – Szef zdawał się nie zauważać, że obok Fomy siedzi Pani Ala, a naprzeciwko niego pilnie podkomisarz Jatka, koordynująca działania informacyjne. – Co prawda nikt nie oczekuje od nas, że wyjaśnimy zagadki całego świata, ale coś powinniśmy zrobić na naszym podwórku. – Szczupła sylwetka Szefa wyjaśniała nieco jego dystans do sprawy. – Mamy jakieś analogiczne zdarzenia z przeszłości?
- Nie na taką skalę, nie z tej samej półki, ale są pewne interesujące przypadki – Pani Ala sięgnęła po rozłożony przed nią plik notatek. – Kilka lat temu w Austrii pozmieniane zostały formularze podatkowe, które na swojej stronie internetowej udostępniło ministerstwo finansów. Każdy korzystający z nich miał wykazaną bardzo wysoką nadpłatę. Zanim odkryto manipulację większości podatników przelano wyliczoną w formularzach kwotę. Odzyskiwanie należności trwało ponad dwa lata.
- Bardzo pomysłowe – mruknął pod nosem nadkomisarz Kliczko, przewodzący od pół roku Zespołowi ds. przestępczości internetowej. – Kto był za to odpowiedzialny?
- Do dziś nie wiadomo na pewno. Podejrzewano pewną kancelarię podatkową, ale nic nie udowodniono, a śledztwo stanęło w martwym punkcie.
- Ciekawy przykład, ale bardzo lokalny – przerwał Szef. – Były jakieś akcje transgraniczne?
- Niedawno w rejonie Pacyfiku miał miejsce zabawny przypadek. W systemie rezerwacji biletów pozmieniano godziny koncertów jakiegoś boysbandu i część publiczności – Pani Ala widziała oczyma wyobraźni tłumy rozkrzyczanych nastolatek – przyszła za późno. Podobno doszło nawet do rozruchów.
- To wszystko? – na Szefie nawet girlsbandy nie robiły większego wrażenia.
- Są jeszcze jakieś notatki prasowe, ale z brukowców, bez potwierdzenia przez miejscowe służby. – Pani Ala zaczęła składać leżące przed nią papiery w jeden stosik.
- Dobrze. Zajmijmy się zatem oceną tego co mamy tym razem. Doktor Pieterczewski z Wyższej Szkoły Gastronomicznej – szybkim ruchem ręki Szef przesunął wzrok zebranych w kierunku ubranego w lniany garnitur czterdziestolatka o wyglądzie boksera wagi superciężkiej – przeanalizował na moją prośbę pozostawione przez sprawców przepisy i zalecenia. Panie doktorze, proszę o pana spostrzeżenia.
- Na początku chciałem podziękować za zaproszenie. Przyznam, że zwróciłem uwagę na sprawę,  gdy zamieszanie występowało po tamtej stronie Atlantyku. Zabawne, wydało mi się, że choć nie zmieniła się wartość odżywcza, to prawdziwej rewolucji uległa lista produktów, do których należało sięgać.
- To znaczy? – przerwała Jatka.
- To znaczy, że aby odchudzający się nowojorczyk mógł skompletować wskazaną w przepisie listę, powinien pojechać do Wietnamu i zahaczyć o Afganistan. Przy tym niemieckie specjały, którymi powinno się uzupełnić dietę to pryszcz.
- Nie można było sięgnąć po inne przepisy? Inne metody?
- Oczywiście wskazano warianty, ale z informacją, że mogą powodować niepożądane działania.
- I powodowały – westchnął Foma. – Senność, którą niwelowało tylko pływanie w basenie z chlorowaną wodą. Ogromne pragnienie, które ustępuje tylko po wypiciu beaujolais nouveau…
- Skąd beaujolais nouveau w kwietniu? – zdumiała się Pani Ala.
- Właśnie, skąd. Przy obecnej modzie niewiele dotrwało – przyznał Pieterczewski. – W innych krajach było podobnie, tylko zmieniły się kierunki poszukiwań.
Zebrani w gabinecie w pełni potrafili wczuć się w bezradność zaskoczonych ludzi. Czuli się podobnie bezradni.

III

- Nie zastanowiło cię, że za każdym razem odsyłano ludzi zupełnie gdzie indziej? Na coraz to inny bazar – spytał Fomę nadkomisarz Kliczko, kiedy po kilku godzinach opuszczali gabinet.
- Zastanowiło. Próbowałem wypracować jakiś schemat, jakąś zależność – komisarz zastanawiał sie, czy po tak długim zebraniu lepszy będzie red bull czy kilka rundek dookoła budynku. Rzut oka na zegarek rozstrzygał sprawę. Było już tak późno, że w grę wchodził tylko spacer. – Jedyne, co mi przyszło do głowy – ciągnął Foma – to, że umieszczone w danym państwie przepisy pochodziły z takich regionów, które kiedyś zostały przez ten kraj najechane. Wojna, okupacja, te sprawy… A im dłużej i bardziej krwawo, tym teraz większa zależność dietetyczna.
- Ja to mgliście kojarzyłem z niechęcią i poczuciem wyższości – przyznał nadkomisarz, który znajomość historii powszechnej opierał głównie na opisach z gier strategicznych. – Ale komu chciałoby się śledzić historię konfliktów dla takiej rzeszy krajów?
- Oj, są tacy zapaleńcy. Davis, Standage, Herodot…
- Ale Davis pisał tylko o Europie! – Obok często odwiedzanego przez Kliczkę regału z grami komputerowymi wisiała lista bestselerów książkowych. – Chociaż kto wie…
- Podejrzewasz Davisa?
- Bez przesady. Ale może powinniśmy rozejrzeć się wśród historyków?
- Jaki mogliby mieć motyw? – Foma nie był przekonany.
- Na przykład jakiś globalny instytut pamięci – zgadywał Kliczko. – Integracja międzynarodowa nabrała takiego tempa, że może już przyszła pora na wspólne grzebanie w brudach. A że do swoich grzechów podchodzi się zawsze jak do jeża, to wymyślono nową bratnią pomoc.
- Trudno w to uwierzyć. Gdyby tak było, to Amerykanom wpychanoby indiańskie korzonki i tortillę, a Niemcy i Francja miałyby teraz najbardziej urozmaicone menu – komisarz był bardzo sceptyczny.
- Może masz rację. Widziałem niedawno baner do strony o prawach człowieka. Iran, Białoruś, Kuba. Słowem o Uzbekistanie, Pakistanie, nie wspominając o Rosji czy Chinach.
- Chińska kuchnia i tak jest popularna… To o co innego może im chodzić? – Telefon od Szefa uwolnił komisarza od samodzielnego szukania odpowiedzi na to pytanie. Nie uwolnił jednak od samego szukania. Kilka nowych informacji sprawiło, że zaplanowane na rano kolejne spotkanie grupy operacyjnej miało się odbyć już za pół godziny.

IV

- Panowie – rozpoczął Szef, tym razem nie lekceważąc żadnej z pań, bo wieczorna narada przebiegała w mocno przerzedzonym gronie. – Poprosiłem was, bo trzeba skończyć z tą sprawą. Ciągnie się, przykuwa uwagę, angażuje siły, a i tak nie ma widoków na złapanie kogoś za rękę.
Foma z Kliczką spojrzeli zaskoczeni sobie. Tego się po Szefie nie spodziewali. Choć z drugiej strony ślepa uliczka, w której się znaleźli, wymagała odważnych i niekonwencjonalnych działań, na które stać było niewielu.
- Jakie są szanse, że kogoś złapiemy w najbliższym czasie? – Szef zaczął od ustalenia najważniejszego.
- Niewielkie – przyznał nadkomisarz Kliczko. – Chyba że sprawca sam się do nas zgłosi i do tego przyniesie ze sobą sporo mocnych dowodów, bo sądy na podstawie samego przyznania się nie chcą już skazywać. A przypisanie sobie takiego zamieszania to smakowity kąsek dla początkującego hakera. Musiałby jeszcze wytłumaczyć dlaczego. I czy to była akcja wzorowana, czy część międzynarodowej kampanii.
- Lepiej, żeby była wzorowana – wtrącił Foma -  nikt nie będzie wymagał od nas wkładu do swoich krajowych poszukiwań. Oczywiście przy założeniu, że sprawca sam się ujawni.
- Słyszałem, że w Stanach i Belgii było już kilku samozwańców, ale odpadli po przesłuchaniu wstępnym – Kliczko podzielił się ostatnimi wieściami.
- Właśnie. O międzynarodowej współpracy też chciałem porozmawiać – Szef skierował rozmowę na główne tory. – Przyszły do mnie wstępne ustalenia z kilku krajów. Błądzą we mgle tak samo jak my. Oczywiście proszą o wszelkie informacje, które popchną ich śledztwa do przodu. Gdyby tylko ktoś je miał…
- Może gdyby rzeczywiście zebrali się w jednym miejscu wszyscy prowadzący śledztwa u siebie, coś by się znalazło – zasugerował komisarz Foma.
- To zrobiłyby się z tego kolejne narody zjednoczone albo posiedzenie parlamentu Unii. Tylko nie bardzo wiadomo, kto zapłaciłby za tłumaczy – utrącił pomysł Szef. – Nikomu nie chce się w to bawić. Może Francuzi byliby skłonni, bo zabolała ich sugestia, że niemieckie parówki mogą być lepsze od ich niby najlepszej w świecie kuchni. Ale to ich problem. Naszym jest zgrabnie skończyć z tą szopką.
Komisarz wraz z nadkomisarzem nie zamierzali się sprzeczać. Zadanie było jasne. Już po godzinie Jatka miała zrąb komunikatu do mediów.

Epilog

Wspierana siłami słuchaczy szkoły policyjnej operacja „Jo-jo” dobiegła końca. Stos postanowień o umorzeniu postępowania i wpisaniu go do rejestru przestępstw przez kilka następnych dni to zmniejszał się, to zwiększał na zmianę. Po tygodniu ciężkiej pracy udało się jednak zadowalająco odchudzić szafę z aktami sprawy.
Serwisy żywieniowe powróciły do starej, dobrej formy, choć część zaserwowanych przez hakerów przepisów pozostawiono jako dowód przynależności strony do grona wielkich i ważnych w branży.
W eter poszła, być może prawdziwa i podsycana następnie przez zaprzyjaźnionych z Jatką dziennikarzy, informacja o zmasowanym lobbingu producentów biopaliw, którzy dzięki zamieszaniu na giełdach towarowych mogli o wiele taniej kupić niewystępujące w dietach oleje.
A bliskość lata i perspektywa paradowania w stroju kąpielowym sprawiała, że słowo „dieta” wciąż znajdowało się w czołówce zapytań w internetowych wyszukiwarkach.