Przegląd

Komisarz Foma wpatrywał się w oczy Szefa. Zwykle ich ciemny błękit napawał komisarza spokojem, szczególnie, gdy wzmacniał go granat munduru. Tym razem jednak Szef był w cywilu, a rozmowa nie należała do uspokajających. A tym bardziej przyjemnych. Szczególnie początek.
- No Foma, mija dzień za dniem, a ja wciąż nie słyszę pochwał na podległe mi biuro.
- A o którym biurze mowa? – starał się zażartować komisarz.
- Daruj sobie te żarty. Może są dobre na zagranicznych seminariach, ale tutaj niewiele z nich pożytku – powaga Szefa nie wróżyła nic dobrego. – Wiesz dobrze, że mówię o tobie.
Foma w milczeniu czekał na coś, co wyjaśniłoby zły humor przełożonego.
- Pamiętam, że dawałem ci pół roku, ale sprawy się pokomplikowały i już teraz trzeba udowodnić, że był sens tworzyć nowe biuro. A co ja mam pokazać? – Szef otworzył prawie pusty segregator. – Dyplomy uczestnictwa w szkoleniach? Bezsensowną gonitwę za muszkieterami? Brawurową interpretację wiersza? – chociaż pytania Szefa brzmiały tylko trochę retorycznie, komisarz nie miał pod ręką mocnych kontrargumentów. – Wiem, szkolisz się, budujesz zespół, tworzysz procedury, układasz plany, ale to się nie sprzedaje.
- To co, mamy założyć kominiarki i zrobić nalot na księgarnię?
- Szkoda zachodu. Zresztą i tak potem CBA ogłosiłoby, że to ich akcja. Na odpowiednią prezentację w mediach musisz sobie zapracować. – Szef sprawiał wrażenie, że wylał już z siebie całą porcję przygotowanej goryczy. – Nie tędy droga. Co prawda nasza medialna gwiazda, podkomisarz Jatka, chętnie dała by ci kilka lekcji…
- Jatka? Czyżby jakieś plotki? – komisarz nie wiedział co odpowiedzieć na tak absurdalne przypuszczenia.
- Słyszałem tylko, że zrobiłeś na niej wrażenie i ciągną ją komisarskie epolety. Ale spokojnie, nie wtrącam się w osobiste sprawy moich ludzi – po raz pierwszy Szef uśmiechnął się. – A ty siedź za biurkiem jak ci dobrze, niech inni pracują w terenie. Mógłbyś jednak rozwiązać jakiś problem i podesłać mediom złego luda.
- Jakiś konkretny problem? – pytania o konkretnego złego luda Foma wolał nie zadawać.
- Obojętnie. Wybierz coś od Tlimyszki. Chętnie sprzeda innym odkrycia swojego zespołu. Będzie można pokazać, że w komendzie jest dobry przepływ informacji. Nadkomisarz Tlimyszko i jego Przyjazny urząd coś znajdują, a właściwa jednostka podejmuje szybką reakcję. Komendant będzie miał czym zatkać gęby. A jak jeszcze ktoś za to oberwie, to już zupełny sukces.
- Myślałem o zagranicznych delegacjach. Uporządkowanie takiego burdelu to byłoby coś – rozmarzył się Foma.
- Tego akurat nie ruszaj – szybka reakcja Szefa nie pozostawiała złudzeń, co myśli o idealizmie komisarza. – A jak już, to po cichu, przy okazji i nie teraz. Nie ma co wywlekać brudy na zewnątrz i czepiać się swoich.
- Jasne… – komisarz nie lubił politycznego kryterium doboru. – Coś sobie wybierzemy. Tylko z kim mam to zrobić?
- O widzisz, dobrze mówisz. Zupełnie jak rasowy kierownik w państwowej administracji.
- To chyba nie jest komplement.
- Zależy od kontekstu. Widać, że się wyrabiasz. A co do ludzi, spróbuję załatwić wakat u ciebie, ale kto przyjdzie i kiedy… – Szef nie miał złudzeń, za jakiego pracodawcę uchodzi wśród dobrych specjalistów Policja.
Foma pokiwał w podziękowaniu głową. Zastanawiał się czy pierwszy dywanik u Szefa już się skończył.
- No dobra, tyle miałem do ciebie – Szef zamknął segregator.
Komisarz podniósł się z krzesła. Gdy był już przy drzwiach zatrzymał go głos przełożonego.
- A dla właściwej motywacji, na ten problem masz dwa tygodnie. Góra dwa, może mniej. I od przyszłego poniedziałku, cotygodniowa spowiedź u mnie.
Przekraczając próg komisarz Foma pomyślał, że dziewiczy okres ma już za sobą.