Jak wygląda krecik?

Komisarz Foma z niepokojem wstępował w progi komisariatu. Dwutygodniowa nieobecność mogła przynieść wszelkiego rodzaju niespodzianki. Skoro u niego podczas urlopu działo się naprawdę sporo, to co dopiero mogło się wydarzyć w normalnym toku pracy jego biura. Secesje, schizmy, wrogie przejęcia, inwazje, eksplozje, porwania samolotów dzieją się wszak błyskawicznie. Nawet ekspedycje karne nie zajmują już miesięcy, jak w czasach sprzed broni maszynowej, a tyle tylko, ile potrzeba, by najważniejszy z ważnych podjął decyzję o uruchomieniu bombowców.

- Szefie, chodzą słuchy, że podobno miał pan nas na oku - wypalił po swojemu Podhalański, gdy już usiedli w gabinecie Fomy.
- Ech - westchnął po chwili milczenia komisarz - nie wierzcie we wszystko. Te nowe komórki mogą naprawdę dużo, ale bez przesady. Rzuciłem co prawda okiem na aktualności, parę dni temu, ale to takie lizanie przez szybę.
- To pan nie wie… - Z każdym słowem Pani Ala bladła coraz bardziej.
- O czym?
- Że napadają na kobiety! - Pani Ala głośno dała upust swoim emocjom.
- Gwałcą?
- Gorzej! Stawiają pod ścianą!
- I co dalej?
- To jest najciekawsze. Dalej nic. Tylko patrzą wyczekująco - wyjaśnił Podhalański.
- Na co?
- Aaa… To jest dopiero zagadka. Mogłaby trafić do nas. Wyśledzilibyśmy wszystko kto, co, jak, kiedy i dlaczego - aspirant Podhalański palił się do roboty.
- Tylko nikt tego nie zgłosił. A takie coś nie jest ścigane z urzędu - zauważyła smutno Pani Ala.
- I dobrze. Są ważniejsze sprawy niż stawianie pod ścianą - uciął sprawę Foma. - Zna ktoś z was jakiegoś ilustratora?
- Ilustratora? Takiego od obrazków? Będziemy coś wydawać?
- Żeby wydać, trzeba mieć co. Jako Biuro nie mamy. Prywatnie pytam…
- Szef coś napisał? - zaciekawił się Podhalański
- A takie tam. Dużo czasu miałem, to coś napisałem. Dla dzieci. A dzieci muszą z obrazkami.
- My możemy przeczytać i bez obrazków. W końcu jesteśmy dorośli… - prosiła Pani Ala.
Komisarz wyjął z kieszeni złożoną na czworo karteczkę. Zapisaną od góry do dołu, tu i ówdzie pokreśloną.

Krecik spał w swym domku
pół metra pod lasem,
gdy nagle ktoś w sufit
zastukał obcasem.

Zatrząsł się żyrandol.
Zaskrzypiało łóżko.
Kret otworzył oczy.
Zerwał się z poduszki,

i pomyślał sobie:
Co to za hałasy?
Dlaczego nad głową
tupią mi obcasy?

Może to robota
pana leśniczego?
Tupał, a za chwilę
huknie: cześć kolego!

Albo z jakąś sprawą
w sufit całkiem nowy
nie patrząc na drzemkę
puka pan gajowy?

A może koledzy,
zając i wiewiórka,
sprawdzają kto przyjdzie
biegać na podwórko?

Kret nałożył buty
i przyczesał włosy.
Kto stuka u góry?
Krzyknął wniebogłosy.

I przez drzwi od domku
swą wystawił głowę.
Rozejrzał się. Patrzy.
Stoi auto nowe.

Obok auta kucnął
gruby pan listonosz.
Dzień dobry kreciku,
masz, jak zamówiono

auto terenowe
z dużymi kołami.
Będziesz mógł od teraz
jeździć bezdrożami.

Kret siadł zaraz w środku.
Sprawdził fotel, szyby.
Złapał kierownicę
i ruszył na niby.

Zatrąbił klaksonem.
Włączył wycieraczkę.
Ruszył nagle szybko
Aż przestraszył kaczkę.

Zatrzymał się, wysiadł.
Samochód okrążył
I przypomniał sobie,
że jeszcze nie zdążył

ładnie podziękować.
Więc teraz, po chwili
ukłonił się grzecznie
tak jak go uczyli.

- Jeszcze nie skończone – zastrzegł Foma. – Zabrakło papieru – dodał wyjaśniająco.
Podhalański i Pani Ala zaskoczeni talentami komisarza patrzyli mu w oczy, nie wiedząc co powiedzieć. Komisarz pomyślał, że takie patrzenie prosto w oczy powinno być zalecane jak forma samoobrony dla każdego przypieranego. Bo wirówka uruchomionej rewolucji często lubi przesuwać pod ścianę tych stojących wcześniej na pozycji plutonowego. A w tym przypadku nie potrzebny jest ilustrator. Wystarczy paląca pamięć.

Vox Populi, czyli kości zostały

Natura nie znosi próżni.

Niezbyt długa przecież nieobecność Komisarza na posterunku, zaowocowała pierwszymi paroksyzmami.

Czy dla rozładowania atmosfery, czy z pragnienia nowości - lud sam zaczyna tworzyć dzieła apokryficzne.

Obywatel Z.

______________________________________________________________________________________________

KOŚCI ZOSTAŁY OBGRYZIONE

Szef bębnił palcami o blat biurka trochę znudzony, trochę wściekły. Było cicho i spokojnie, lato rozkwitało, a na komisariacie zrobiło się pusto. Foma na urlopie, aspirant Podhalański gdzieś w rozjazdach, podkomisarz Jatka wyjechała na jakieś szkolenie na nikomu niepotrzebne tematy, Johan Ordnung dawno już skonczył staż i wrócił do rodzinnej Holandii. Tylko Pani Ala snuła się rozmarzona po kolejnej, krótkiej i ognistej jak przelot meteora, wizycie Zeenowiewa, podśpiewując tęsknym głosem: “W tę noooc niezwyyykłą”… Ten śpiew, nie wiedzieć czemu, jeszcze bardziej zezłościł Szefa. “Tracę tu tylko czas, nic się nie dzieje”…
W złą godzinę przemknęła mu ta myśl - nagle rozbrzmiało pospieszne pukanie do drzwi. - Wejść! - krzyknął. W progu stanął zziajany Podhalański.
- Szefie! No po prostu horror!
- Nie gorączkujcie się - zmitygował go Szef. - Opowiedzcie logicznie i po kolei, co macie do opowiedzenia.
- Znaleziono kości, bez wątpienia ludzkie, dokładnie obgryzione, blisko Kościoła Wszystkich Świętych…
“Przecież to nie Halloween” - przemknęło przez głowę Szefowi.
- …w miejscu - kontynuował Podhalański - gdzie była podobno sadzawka, nazywali ją Dotleniacz, ale ja tam żadnej sadzawki nie widziałem…
“No to ktoś się nieźle dotlenił” - skomentował w myślach Szef.
- Ale najdziwniejsze, Szefie - ciągnął Podhalański - że przy tych kościach leżała komórka! Nie wiemy, czy należała do denata, czy porzucił ją ktoś inny. Ale są na niej zapisane esemesy dla nas szokujące.
- Zanotowaliście treść?
- Tak. Jedno ze zdań nas zwłaszcza interesuje: “foma ps. Komisarz czuwa i nie da się zjeść jak Quake”.
- Quake? Przecież to pseudonim operacyjny naszego stałego konsultanta, radcy Kłejkiewicza. To nie może być przypadek! Czyżby to były jego kości?!!
- Kto wie? Ale przede wszystkim dlaczego foma z małej litery i jeszcze ps. Komisarz, a nie po prostu komisarz Foma? Coś tu nie gra…
- Bardzo nie gra - zastanowił się Szef. - Ten plac to w ogóle dziwne miejsce. Kościół i synagoga w pobliżu, a w tym kościele jeszcze na dodatek co sobotę odprawiają się jakieś rytuały masońskie, i to podobno pod pretekstem koncertów Mozarta…
- Przecież Mozart też był masonem - odruchowo mruknął Podhalański. - A może - ożywił się na samą myśl - to masoni kropnęli radcę? W koncu to oni zamordowali również Mozarta…
- E, Podhalański, co też opowiadacie. Masoni nie kanibale! A Mozarta otruto…
Szef czytał kiedyś prace niejakiej pani Czarnoludzkiej, która zdecydowanie twierdziła, że to nie masoni otruli Mozarta. Ale, myślał, co to za naukowiec, tylko prosty magister, i to nie muzykologii ani historii, choć i nie z apteki. Diabli wiedzą, jakie studia skończyła i czy naprawdę skończyła… Zresztą nie przepadał za Mozartem, wolał współczesnych gitarzystów wszelkiego rodzaju (pasję tę dzielił z Zeenowiewem). Ale, pomyślał, ta Czarnoludzka może coś wiedzieć.
- Idźcie no, Podhalański, do mgr Czarnoludzkiej i spróbujcie się dowiedzieć czegoś więcej o tych masońskich rytuałach u Wszystkich Świętych, może się przy okazji zorientujecie, czy ona coś wie o sprawie.
- Rozkaz!
Podhalański wyszedł dziarsko z pokoju, a Szef znów popadł w zadumę. Jak to - foma ps. Komisarz… I dlaczego śle esemesy, przecież nie zdradził nikomu, dokąd jedzie na urlop, i zapowiadał, że nie będzie się odzywał do nikogo…
Godzinę później zziajany Podhalański powrócił na komisariat.
- Szefie, pudło. Kości obgryzł pies, wcale zreszta nie sa ludzkie, za to do Czarnoludzkiej należała komórka, którą tam zgubiła. Czarnoludzka prowadzi jakis tam blog i miała w związku z nim w weekend jakieś zebranie. Trochę dziwne, zebranie blogu? Ale był tam też podobno radca Kłejkiewicz, który bezpiecznie wyjechał z miasta. Na tej samej komórce zresztą jest i od niego esemes: “Właśnie wyjeżdżam, jeszcze raz dziękuję za miły wieczór, życzę miłej niedzieli”. Wersal!
- No to zamykamy sprawę - uciął szef. Esemesy od Fomy wciąż jednak nie dawały mu spokoju…
* * *
- Ha! Ale im wykręciłem numer - cieszył się John Boordell na antypodach. - Trzeba by jeszcze wysłać jakiego esemesa w imieniu fomy… Może tym razem do samego Szefa?

Po klucze tylko wróciłem…

Komisarz Foma nieśmiało poświecił latarką. Nie chciał pokazywać śledzącym go obywatelskim dziennikarzom, że nie jest jeszcze w drodze na zasłużony odpoczynek. Nie wypadało. Oznajmił przecież wszystkim, że go nie będzie. I rzeczywiście miało go nie być.
Niestety był i przeglądał szuflady w swoim gabinecie. To było ostatnie miejsce, gdzie mógł kiedyś zostawić słuchawki do dyskmena i zapasowe klucze do mieszkania, które chciał zostawić sąsiadowi. Ktoś musiał wszak podlewać kwiaty, wyjmować listy ze skrzynki i od czasu do czasu zapalić światło wieczorem.
Klucze i słuchawki znalazły się pod raportem o strukturze wydatków służbowych w administracji lokalnej. Zajmująca, acz wstrząsająca lektura - co wyjaśniało jej, przysłaniającą wszystko inne, pozycję w szufladzie komisarza. Foma jeszcze raz rzucił okiem na wykres wskazujący, że kierownicy średniego szczebla przodują w zakupach wydawnictw literatury fachowej, podczas gdy ich zwierzchnicy wyżej cenią sobie samo wydawnictwo.
Ostatnim rzutem oka komisarz objął swoje włości i zamknął drzwi. Leżące przy klawiaturze fiszki z ważnymi i/lub pilnymi informacjami pozostawił bez czytania. Poczekają. W końcu urlop rządzi się swoimi sprawami.

Poszukiwany obywatel z.

- Foma, podobno chcesz iść na urlop – Szef od razu przeszedł do rzeczy.
- Zaplanowany mam. Jeszcze przed sylwestrem wysłałem wniosek… - głos komisarza Fomy brzmiał miękko, z lekka prosząco.
- Nie mówię: nie – Szef nie lubił bez ważnych powodów komplikować prywatne życie swoim podwładnym. – Ale ciekawi mnie czy zastanawiałeś się, jak będzie wyglądała praca twojego biura przez ten czas, kiedy ciebie nie będzie?
- Myślałem o tym. Umowa na zastępstwo odpada – mina Szefa potwierdzała, że nie tylko odpada, ale nawet nie powinna była paść. – Może poproszę kogoś, żeby zaglądał od czasu do czasu? Albo Szef oddeleguje kogoś do nadzoru?
- A twoi ludzie sami nie dadzą sobie rady?
- Szczerze? Mam nadzieję, że dadzą, ale nigdy nie wiadomo, czy nie pojawi się jakaś bomba, przy której stracą orientację, co i jak należy zrobić. Za krótko miałem z nimi do czynienia, żeby ich w pełni wyszkolić – przyznał samokrytycznie komisarz.
- Nie dowiesz się, jak nie spróbujesz – Foma odniósł wrażenie, że Szef myśli lepiej o jego szkoleniowych talentach niż on sam. – Z taką drobnicą jak kosmiczne rady dla Leo, albo pomysły na naprawę służby zdrowia na pewno sobie poradzą, a większe rzeczy, gdyby były, trafią do mnie. Przyjemnego urlopu Foma – Szef uśmiechnął się i złożył akceptujący podpis na wniosku.

Komisarz życzył sobie dokładnie tego samego.