Domino Day

Trochę za długo przeciąga się ten przeciąg mówi znad szklanki Flo i widać, że jej to przeszkadza. Taka pora odpowiadam. W sumie głupio, byle coś powiedzieć. Tylko co innego pasowałoby lepiej? Że owszem, długo, ale już niedługo powinno przestać? Albo że wcale nie, że nawet krócej niż ostatnio? Czasem, jak w dominie, nie ma dobrego zdania do dołożenia.

Wieje dorzuca. Listopad próbuję coś dopasować. Nie po to przeciskała się do baru, żeby zderzyć się z milczeniem. Lekko kiwa głową, bardziej doceniając starania niż słowa, które słyszy. Jesienią wszystko da się wytłumaczyć.

Myślisz, że jak się skończy to zamienisz czapkę na beret? pytam. Hm… Ni to milknie ni się zamyśla. Nie poganiam, o szaliku nawet nie wspominam. Może później. Póki co cisza jeszcze nie uwiera. Trzy kropki z obu stron pasują do siebie prawie zawsze.

Porwana bajka

Opowiedz mi bajkę prosi głosem, któremu prawie zawsze ulegam. Nie znam żadnej bajki odpowiadam jednak, żadnej która byłaby w sam raz dla ciebie. To wymyśl. Dla mnie prosi dalej i wie, że nie odmówię. Dobrze zgadzam się zatem. Nie ma sensu się sprzeczać. Kiedyś już wymyśliłem bajkę, dawno temu, jeszcze cię wtedy nie znałem… Ale dla mnie ma być, złości się po swojemu. Nie wiadomo czy naprawdę czy tylko udaje. No i dla ciebie będzie wyjaśniam, choć sama powinna to wiedzieć, niby dla kogo innego? No nie wiem odpowiada. Wszystkie bajki zaczynają się tak samo, jakby były dla wszystkich wyjaśniam, dopiero później się robią bajkami dla kogoś. No to mów mi już tę bajkę dla mnie! niecierpliwi się jak mała dziewczynka.

Był sobie las grabowy, gdzie co dziesięć grabów rósł klon, a co dziesięć klonów brzoza. Na skraju lasu, między grabami, klonami i brzozami rosła grusza. Opodal lasu stał pałac, a koło pałacu kuźnia. Bo bajka nie będzie o księżniczce, ale o gruszce i synu kowala.

Nie wydaje się tym zmartwiona, choć czasem mam wrażenie,  że jeszcze nie wyrosła z zabaw lalkami oraz historyjek o księżniczkach i rycerzach.

Razu pewnego syn kowala przyszedł do gruszki i powiada:

- Zetnę cię.

- Nie ścinaj mnie – prosi gruszka.

- Jak cię nie zetnę to nie będę miał gruszkowej łyżki do kaszy, a mówią, że kasza gruszkowa najlepsza.

- E tam, plotki – prycha gruszka – najlepsza jest brzoskwiniowa.

- Mówisz tak, żebym cię zostawił i zaczął szukać brzoskwini, a ty mi wtedy znikniesz z oczu.

- Jasne, w te pędy polecę – odpowiada ironiczni gruszka, jak to gruszki mają w zwyczaju.

Śmieje się. Lubi, kiedy pokazuję jej świat z innej strony.

Na nieszczęście synowie kowali mają inne zwyczaje i poczucie humoru niż gruszki, bo ten się nie zaśmiał, tylko sięgnął po siekierę.

- Nie ścinaj mnie, a spełnię twoje trzy życzenia – woła przestraszona gruszka.

- Nie jesteś złotą rybką, nie umiesz spełniać życzeń.

- To zależy o co poprosisz. Jak poprosisz o gruszki, to spełnię.

- Mogę poprosić, ale to jedno życzenie, a co z resztą?

- Po pierwszych gruszkach możesz chcieć jeszcze więcej. Dobre są.

- No to dwa życzenia przeznaczę na gruszki. Trzecie już nie.

- Możesz poprosić o łyżkę – podpowiada ze sprytnym uśmiechem gruszka. – Mam jedną, mogę ci oddać. I tak kaszy nie jem.

- A jak nie będę chciał łyżki tylko co innego?

Widzę, że sama chciała to powiedzieć: a co, jak życzenie będzie zupełnie inne?

- Przecież właśnie tego chciałeś – dziwi się gruszka.

- Tak było na początku, ale teraz łyżka nieważna. Łyżki nie ma. To nie łyżki szukałem cały czas…

* Łatwo zacząć bajkę, trudniej dociągnąć ją do końca. Nie lubię takich bajek krzywi się. Dobrze się kończy? pyta. Wzruszam ramionami, jeszcze nie wiem. To idę, pa! mówi i znika szybko. Koniec bajki, choć pewnie nie doprowadziłem jej nawet do połowy.

Dobranoc

Zabawny sen. Znów ktoś mi nasrał na grób. Nie szkodzi. Ważne że jesteśmy młodzi. Ty lubisz tak, a ja znów to robię na wspak. Kto szybciej do prawdy się zbliży ten zniknie.

Bawimy się. Bawimy ładnie lub nie. Nieważne.
Bo nico niełatwo rozdrażnić. Ono tam jest, a imię jego na E. Paradne, coś jak Etiopia lecz ładniej.
Bawimy się. Bawimy ładnie lub nie. Nieważne.
Bo nico niełatwo rozdrażnić. Ono tam jest, cierpliwie czeka na dzień. Dokładnie.

Dokładnie się wszystko rozpadnie.
Zapadnie? Rozpadnie? Zapadnie? Rozpadnie? Zapadnie.

Na ulicach zły mrok, miasto upadło w sen. Właśnie skończył się film dla mas. Właśnie skończył się film. Nie dotykaj tych rąk. Są wilgotne i drżą.
Nie nastąpi już żaden cud. Cudów nie ma.

No i dobranoc aniele. No i dobranoc ułudo. Wykonajmy ten numer śmielej, nie wahajmy się. No i dobranoc aniele. Sprawmy głowie dreszcz.

Pada deszcz i fajnie jest. Pada deszcz, deszcz, deszcz. Wodny jeż, łagodny, ozdobny deszcz, deszcz, deszcz. Apatia to żaden grzech. Śpij aniele mój…

Pudło

Bar prawie pusty. Jak zwykle o tej porze. Pojedynczy goście obecni o tej niebarowej godzinie zdążyli już okopać się w pamięci. Ten jest nowy. Rozgląda się zdziwiony, jakby spodziewał się zastać coś zupełnie innego. Tu kiedyś antykwariat był mówi wreszcie ‘Przy Hyde Parku’ dodaje, jakby z wyrzutem. Komisariat prostuję, czując tępe ukłucie koło serca. A teraz jest bar uściślam, bo przecież z komisariatu niewiele zostało. Bar też potrzebny podsumowuje nowy. Kawy się można napić, z ludźmi pogadać.

Stawiam przed nim espresso z kardamonem. Pora w sam raz na taki zestaw. Drugie stawiam przed sobą. Dla mnie też pora. Tak sobie myślę, że ludzie pewnie częściej piją kawę niż chodzą na policję mówi unosząc filiżankę. Też mam takie wrażenie zgadzam się z nim. Przez chwilę zgadzamy się milcząco w innych sprawach.

Filiżanki już puste, tematy do przemilczenia też się skończyły. A coś konkretnego w tym antykwariacie miało być? pytam, bo mam nierozpakowane pudło z książkami. Obca twórczość, bez której przez lata żyło się chyba nawet spokojniej niż z. Czy coś konkretnego? zastanawia się Nowy. Coś zaskakującego precyzuje w końcu. Mało przydatnie, ale otwiera pole do inwencji. Zaskoczmy się zatem mówię otwierając pudło. Ze środka przewiercają nas oczami Cwietajewa, Jasnorzewska, Lenartowicz, Pawlikowska, Polewoj, Rilke, Zygma… Przyda się? pytam. Nie w takiej dawce zastrzega Nowy. Wybiera od końca, Zygmę, reszta ląduje na półce przy wieszaku. Można spokojnie dokładać, zabierać. Póki co lepiej zabierać niż dokładać. Uwolnić z tego, czego sporo. Bookcrossing rulez.

Etykieta siadania plecami do siebie

Łatwo ich rozpoznać. Pojawiają się zawsze o podobnej porze, w niewielkim odstępie czasu. Jakby istniejąca do niedawna więź podpowiadała czas i miejsce. Niespełnieni kochankowie, dawni wspólnicy, partnerzy do brydża po przegranym turnieju. Pary. Byłe albo niedoszłe.

Ceremonia siadania plecami do siebie zawsze wygląda tak samo. Tysiące podobnych do siebie zdarzeń, powtarzane przez tysiące osób stworzyły etykietę, której nikt nie próbuje zmienić czy uniknąć.

Wchodzą, rozglądając się czy są pierwsi, mając dzięki temu kroplę przewagi, łyk goryczy mniej do przełknięcia, ledwie wyczuwalny posmak triumfu w przegranej historii. Wybierają miejsce, które widać już od samych drzwi. Nie w pierwszym, ale w drugim, jeszcze chłodnym od ulicy spojrzeniu. Całym sobą rezerwują kilka innych krzeseł, by ceremonia miała swoją scenę i widownię. Oraz pozór przypadku, dający wewnętrzne alibi dla tego, co nastąpi w rozpoczętej przez nich grze, dramacie, choć on też ma wyglądać na przypadkowy.

A potem wyczekują, odliczając nerwowo czas, który płynie wolniej niż przed pierwszym umówionym spotkaniem. Nie muszą czekać długo. W niewytłumaczalny sposób odróżniają TO otwarcie drzwi od dziesiątek innych. Nieco sztucznie odwracają wzrok, sprawiając wrażenie zajętych i rozbawionych.

Po drugiej stronie sceny, przy drzwiach, szybkie spojrzenie, ogarniające układ figur na szachownicy, ważące siły, odsłaniające pułapki. A potem, po tym chwilowym zatrzymaniu kroku, szybki wybór taktyki dla czarnych. Zajęcie miejsca. Plecami do siebie, bokiem, nigdy wprost. Otwarcie. Pat. Remis ze wskazaniem. Bez wskazania. Wyjście.

tom I, rozdział 6

Z dziejów barmanowania
tom I (Obserwacje ogólne)

* Kiedy do baru wkracza zagracenie, a klienci wolą luzik *

W życie każdego baru wpisane są okresy pobudzenia i letargu. Ściśnięcia i rozluźnienia, przypływ i odpływ, mobilizacja i apatia, entuzjazm i niechęć krążą w cyklicznych pląsach albo bawią się w berka od ściany do ściany. Czasem w tle, czasem przed nosem barmana, w szatni lub między stolikami, szturchając gości i przykuwając ich uwagę, uśmiech zainteresowania, politowanie, a nawet irytację. Raz ten dominuje, raz ten. Wiadomo jednak, że po jednym przybiegnie drugie i posprząta. Tym barman głowy może sobie nie zawracać.

To, co nie ma swojego naturalnego poganiacza to zwykłe zagracenie. Jego związki z porządkiem są zdecydowanie bardziej skomplikowane, jak sam porządek, zapatrzony w siebie leniwy pozer. Związek zagracenia i porządku, jeśli można użyć takiego określenia, przypomina bardziej szczeniackie zaczepki zderzone z wyniosłym odganianiem się. Dlatego, gdy do baru wkracza zagracenie, nie ma co liczyć na to, że porządek wykaże się inicjatywą. Inicjatywa musi należeć do barmana.

Mamy więc zagracony bar, a klienci wolą luz. Wtedy z baru należy pozbyć się złudzeń, tęsknoty zwrócić producentowi, żale wylać do zlewu, zatrzeć gipsem dziurawe  wspomnienia, a na koniec odkurzyć znajomości. Zwykle wystarcza.